الان که برگشتم بابا شدم

میخوام این بار از دخترم بگم

می خواهم با تو بگويم قصه مرگ عشقم را

ميخواهم تو بدانی غم شبهايم را

ميخواهم که تو بخواهی تن خسته و بيمارم را

ميخواهم که تو ببوسی لب تبدار مرا

ميخواهم که بدانی عشق من رفت ز دستم

بی انکه بداند من اسير چشمهايش شدم

چشمهای که در ان اثری از عشق نبود

ميخواهم که فرياد زنم من دوست داشتم کسی را که مرا دوست نداشت

                                          تنهاترين

بازم بعد مدتها تونستم که بیام رو وبلاگم....راستشو بخواید دل کار کردن رو این وبلاگ رو نداشتم ..اگرم الان دارم بازم مینویسم بخاطر ...وگرنه دیگه از من گذشته......

راستی یادم رفت ساله نو رو  به همه دوستام تبریک میگم وبراتون سالی ر از شادکامی وسربلندی رو آرزو میکنم..مخصوصا  ال.....واما این تکه شعر رو هم تقدیم می کنم به عزیزتر از جانم ال...

من آمدم
"آمدم تا عاشقانه در كنار تو بمانم تا براي تو بميرم مهربانه من"
"آمدم تا آنكه باشي تكيه گاه خستگيهام اي گل نيلوفر من"
امروز دلم برات خيلي تنگ شده
امروز هم فهميدم بيشتر از هميشه بهت احتياج دارم
امروز بيشتر از هر روز ديگه اي حس كردم كه بدون تو تنهاترينم
و من منتظر يك اتفاق خوب
و من منتظر هجوم تو
و من منتظر بهانه اي برا ي نوشتن براي تو
و اكنون در روبروي تو
من وتو
من براي تو مي نويسم
براي تو بهترين
براي تو شيرين
براي تو بي نظير
و حال به خود مي نگرم به كم كاريهايم براي تو
به روزهايي كه كمتر به يادت بودم
به لحظهايي كه بي ياد تو بودم
و سپاس مي كنم تو را كه هميشه به يادم بودي
مواظبم بودي
با من بودي
و دوستت دارم تا هميشه
اي بزرگترين پروردگار خوبم
دوستدارت يه موجود زمينييه كوچولو

ودر آخر تمای گلهای این گلزار رو به تو یی  که دوستدارمت تقدیم میکنم

 سلام

از اينكه تو اين چند مدت نتونستم وبلاگ رو به روز كنم شرمنده باور كني سرم بحدي شلوغه  كه الان هم اگه بخاطر ال... نبود نمي اومدم بهر حال اين روز عزيز رو به همه عاشقان  تبريك مي گم خصوصا به عزيزتر از جانم ....

              مناجات مجنون در کعبه

 یارب ، به خدایی خداییت                      و آنگه به کمال کبریاییت

کز چشمه عشق ده مرا نور                  وین سرمه مکن ز چشم من دور

از عشق به غایتی رسانم                    کاو ماند اگر چه من نمانم

گویند، که خود ز عشق واکن                 لیلی طلبی ز دل رها کن

یارب، تو مرا به روی لیلی                     هر لحظه بده، زیاده میلی

گر چه ز شراب عشق، مستم              عاشق تر از این کنم ، که هستم 

از عمر من آنچه هست بر جای             بستان و به عمر لیلی افزای

گر چه شده ام، چو موی از غم             یک موی مباد، از سرش کم

از حلقه او به گوشمالی                      گوش ادبم مباد خالی

بی باده او ، مباد جامم                       بی سکه او ، مباد نامم

گویند، ز عشق کن جدایی                  این نیست طریق آشنایی 

من قوت ز عشق می پذیرم                گر میرد عشق، من بمیرم !

شبی از پشت یک تنهای نمناک وبارانی تو را با لحجه گل های نیلوفر صدا کردم تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه آبی احساس تو را از بین گل هایی که در تنهاییم رویید با حسرت جدا کردم وتو در پاسخ آبی ترین تمنای دلم گفتی دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی ومن در پاسخ دلت گفتم دلم حیران وسرگردان چشمانیست به مهربانی درياوبه وسعت دشت شقايق و اين برای من کافی ست که بدانم عشق در عمق چشمانش به ژرفای اقيانوس.ومثل دشت ارام است ومن بعد از عبور تلخ وغمگینت حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت ونارنجی خورشید واکردم وتو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی......... نمیدانم چرا رفتی ....نمیدانم.... شاید خطا کردم...........

موفق باشید.........

خدایا ......اين دل خسته تا هميشه در آسمان عشق تو پرواز ميکند

و تو آنقدر بزرگی که کوچکی و حقارتم را می گسترانی و زنده ميگردانی

......من غريب و نا آشنا در کوچه پس کوچه های مبهم زندگی گمگشته ام

و تو آشنايی و راهنما ...

خدایا راهم را نشانم بده

خدا یا امید را به زندگیم برگردان

من زندگی ام به یک مو بند است ...

جسم خسته ام را دریاب که به دستهای نوازشگر تو محتاج است ،

روح سرکش و طغیانگرم را آرام کن که در پی ات شبها بی قرار و بی تابست ،

قلب پر تپش ام را حس کن که برای رسیدن به اوج تو چه نامنظم در سینه ام در تقلاست ،

چشمهای غمگینم را ببین که پیوسته برای دیدنت عاشقانه در انتظار است ،

بغض گلویم را بگیر که این همان درد دوری و دلتنگی است ،

آتش این وجود نگرانم را خاموش کن که آفت بزرگی از نگرانی در تن ضعیف و بیمارم است ،

و به من اطمینان ببخش که به حال خود رهایم نمیکنی ...

اينک سوار بر مرکب اميد به سوی تو می آيم ،

به سوی تکيه گاهی که ويران نمی شود ،

به سوی امیدی که ناامیدی در ان معنایی ندارد

دورها آوايی است که مرا می خواند ...

حالا من همه اين ها رو نوشتم كه به خودم بگم... اگه خواستم برم سينما,

كوه, مسافرت, جشنواره, نمايشگاه و يا هر جايي ديگه به كسي نگم...

چونكه می دونم كسي نيست... حتي يه دوست ساده كه وقتي دلت گرفت

می دوني اون هست كه به حرفات گوش بده.. وقتي از نظر كاري.. 

به يه جايي رسيدي كه فقط بخواي با كسي مشورت كني.. واقعا مثل يه

دوست كمكت كنه... اگه يه شب داشتي از دلتنگي مي مردي.. بدوني

اون دوستت هست كه باهاش حرف بزني.....! همين..!

من کیستم!!؟؟

بايد بنويسم. هنوز هم بايد بنويسم. هرچند ديگر بهانه اي براي نوشتن,

بهانه اي براي خنديدن, بهانه اي براي گريستن, بهانه اي براي زندگي

كردن, ديگر بهانه اي براي هيچ چيز وجود ندارد.مدت هاست نگريسته ام.

حتي مدت هاست كه نخنديده ام. راستي من كيستم. مدت هاست كه ديگر

خودم را نمي شناسم. بي قرارم. خسته و ناتوان. اندوهگين و كماكان

مضطرب و نگران. به كجا مي روم. مقصد ناپديد است. روزها

سياه و شب ها كبود و ساعت ها سنگين و زجر آور. تو گويي در مردابي

دست و پا مي زنم كه هيچم راه نجات نيست. من كيستم؟ آيا كسي نيست كه

پاسخم گويد. من كيستم كه حتي خودم را نمي شناسم. آري درست مي گويم

همه اينها من و تنها من هستم كه رو زبه روز در منجلاب تباهيم بيشتر

فرو مي روم.

من كيستم؟ آيا كسي نيست كه بگويد از كجا آمده ام. آيا در اين شهر

كسي نيست كه نسبم را بشناسد و بداند از چه رو نفريني اين خاك تيره ام.

آخر كسي جوابم گويد من كيستم كه چنين شايسته لعن و نفرينم مي دانند

آري. حقيقت دارد. من شكستم. من لحظه لحظه در خويش شكستم و فرو

ريختم از درون و پيكر نحيفم آوار شد بر سر روح بي قرارم و من به چشم

خويش ديدم كه روحم تلاش مي كرد براي رهايي. براي زنده ماندن.براي

جرعه اي نفس كشيدن. اما چه سود كه من به چشم خويش ديدم كه روحم,

كه تمامي احساسم به زير ضربه هاي دشنام و نفرين خرد شد و در خود فرو

ريخت و از همه آن جز غباري باقي نماند.

اما چه كس فهميد مرگ يك احساس را؟ چه كس فهميد زوال  ناگريز يك سينه

چاك چاك را؟ چه كس فهميد پژمردن يك لاله سست ريشه در خاك را؟

چه كس فهميد سقوط يك روح پاك را؟